Ρήξη προσθίου χιαστού συνδέσμου

ΡΗΞΗ ΠΡΟΣΘΙΟΥ ΧΙΑΣΤΟΥ
ΑΡΘΡΟΣΚΟΠΗΣΗ ΧΙΑΣΤΟΥ
Ο πρόσθιος χιαστός σύνδεσμος υφίσταται ρήξη συχνότερα από οποιονδήποτε άλλο σύνδεσμο του γόνατος. Συχνά οι βλάβες του, συνοδεύονται και από βλάβες άλλων συνδέσμων ή των μηνίσκων.
Οι συχνότεροι μηχανισμοί κάκωσης είναι:
  • Η απαγωγή και έξω στροφή της κνήμης, η οποία μπορεί να προκαλέσει και ρήξη του έσω πλαγίου και του μηνίσκου.
  • Η υπερέκταση του γόνατος, οπότε μπορεί να συνυπάρξει και ρήξη του οπισθίου χιαστού.
  • Η βίαιη ώθηση, άμεση ή έμμεση, της κνήμης από πίσω προς τα εμπρός.
  • Η προσαγωγή και έσω στροφή της κνήμης.
Οι μηχανισμοί αυτοί είναι συχνοί κατά τη διάρκεια αθλητικών δραστηριοτήτων. Ιδιαίτερα συχνοί είναι όταν ο αθλητής​, ενώ τρέχει, σταματήσει απότομα και συγχρόνως αλλάξει κατεύθυνση. Τότε αισθάνεται έναν επώδυνο θόρυβο μέσα στο γόνατο και διακόπτει την προσπάθειά του.
Η παρουσία αιμάρθρου, αμέσως μετά τον τραυματισμό, υποδηλώνει ρήξη του χιαστού. Παρατηρείται ακόμη, περιορισμός στην κάμψη και έκταση του γόνατος. Χαρακτηριστικά κλινικά σημεία για το θεράποντα ιατρό, είναι η πρόσθια συρταροειδής δοκιμασία και η δοκιμασία Lachmann-Νούλη.
Η μαγνητική τομογραφία αποτελεί πολύ αξιόπιστη απεικονιστική μέθοδο. Εκτός από τη ρήξη του προσθίου χιαστού, θα απεικονίσει και τυχόν συνοδές βλάβες άλλων στοιχείων της άρθρωσης.
Η αρθροσκόπηση, βέβαια, είναι αυτή που θα θέσει τη τελική διάγνωση και θα αποκαταστήσει χειρουργικά τη ρήξη. Δεν είναι αναγκαία μόνο για την καλύτερη λειτουργική αποκατάσταση του γόνατος και την επάνοδο στις αθλητικές δραστηριότητες, αλλά ενδείκνυται και για την αποφυγή περαιτέρω αλλοιώσεων στην άρθρωση. Μετά τη ρήξη του προσθίου χιαστού, ο έσω πλάγιος αναλαμβάνει ως δεύτερη γραμμή άμυνας, την παρεμπόδιση της πρόσθιας παρεκτόπισης της κνήμης στην καθημερινή λειτουργία του γόνατος. Στη συνεχή αυτή προσπάθειά του, χαλαρώνει μετά από κάποιο χρονικό διάστημα. Η χαλάρωση και η ανεπάρκεια του έσω πλαγίου, σε συνδυασμό με τον ανεπαρκή πρόσθιο χιαστό, δημιουργεί στροφική αστάθεια, η οποία με τη σειρά της οδηγεί σε ρήξεις των μηνίσκων, φθορά του αρθρικού χόνδρου και τελικά οστεοαρθρίτιδα.
Η αποκατάσταση επιχειρείται με την αντικατάσταση του προσθίου χιαστού συνδέσμου με μοσχεύματα, κυρίως αυτομοσχεύματα, μοσχεύματα δηλαδή από τον ίδιο τον πάσχοντα, που χρησιμοποιούνται περισσότερο. Η επιλογή τους εξαρτάται από την ηλικία του ασθενούς, το επάγγελμά του, την αθλητική του δραστηριότητα. Η αρθροσκοπική αντιμετώπιση έχει βραχύνει σε μεγάλο βαθμό το χρόνο νοσηλείας και αποκατάστασης του ασθενούς.
2018 GREECE © ΧΥΤΑΣ ΓΙΑΝΝΗΣ ΧΕΙΡΟΥΡΓΟΣ ΟΡΘΟΠΑΙΔΙΚΟΣ MSc. ALL RIGHTS RESERVED.